De Winter Charles 1890-1990, de honderdjarige oud-strijder W.O. I van Zwijndrecht

Oud-strijder Charles De Winter
Legerarchief Evere

Charles De Winter, werd op 8 januari 1890 in het landbouwersgezin van Corneille-Louis en Marie-Elisabeth De Loecker te Wijnegem geboren. In vredestijd was Charles soldaat bij het 8ste linieregiment van 3 oktober 1910 tot 14 maart 1912. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij op 4 augustus 1914 ingedeeld bij het 28ste linie en op 20 september bij het 8ste linieregiment.

Tijdens hevige gevechten te Ramskapelle, die  op 7 juli 1915 plaatsvonden, werd hij ernstig aan zijn dij gekwetst. Charles werd in eerste instantie ter verzorging overgebracht naar het militair veldhospitaal "Ocean" te De Panne, waar hij tot 30 augustus 1915 verbleef. Daarna werd hij naar het St.-Paulziekenhuis van Cherbourg overgebracht voor verdere verzorging.

Rouwbrief, Charles De Winter

Nadat hij op 28 maart 1916 het ziekenhuis verlaten had, verbleef hij achtereenvolgens in Camp d'Avours en Camp du Ruchard tot 6 juli 1916. Van daaruit ging het dan richting Le Havre, om uiteindelijk met onbepaald verlof naar huis te worden gestuurd vanuit Port-Villez op 22 februari 1919. 

Charles, die gedurende 30 maanden aan het front had gestreden en 22 maanden achter de linies, had 4 frontstrepen  en 1 kwetsuurstreep met blijvende invaliditeit.

Bidprentje, Charles De Winter

De voormalige frontsoldaat uit de Eerste Wereldoorlog, die weduwnaar was van Philomena De Swert, overleed in het het Zwijndrechtse rusthuis "De Regenboog" op 10 oktober 1990. Charles, werd 100 jaar, 9 maanden en 2 dagen oud.








Bronnen: Legerarchief van Evere
Bidprentje en rouwbrief verzameling Leondyme
Guldenboek der vuurkaart, boekdeel 37, pagina 279

Noël De Mey

Emile Brichard 1899-2004 de 104-jarige oud-strijder W.O.I van Gerpinnes

Emile Brichard 1899-2004
Oud-strijder wereldoorlog 1914-1918
Foto: legerarchief Evere

Emile Brichard, werd op 20 december 1899 uit een gezin van zeven kinderen in het Naamse Arsimont geboren. Hij was de zoon van Emile en Clarisse Genot. Toen de eerste wereldoorlog uitbrak, was Emile 14 jaar oud en vluchtte het gezin via Nederland naar Engeland. Emile vervaardigde er daar soldatenlaarzen.

Emile alsnog gehuldigd
als gewezen ronderrenner
door de Tourdirectie

Wanneer de oorlog naar zijn einde liep (hoewel men dit nog niet wist), trad Emile toe tot het medisch korps. In eerste instantie werd hij op 3 juni 1918 in het instructiecentrum nr. 2 opgenomen. Hij maakte deel uit van de "Troupe Auxilliares" (T.A.), en werd als verpleger ingezet in het veldhospitaal "l'Ocean" te De Panne. 


Emile Brichard poserend
bij de geschreven persartikels
over zijn vergeten
Tourprestaties

Hoewel Emile niet zelf aan het front gestreden had, werd hij in zijn korte oorlogsperiode met enorm veel menselijke ellende geconfronteerd. Tijdens de laatste maanden was de chaos compleet wat het aanbrengen der gewonden betrof. Beelden, die bij Emile voor altijd ingeprent stonden: "afgerukte en opengereten lichaamsdelen en ledematen, onherstelbare schotwonden, ratten die steeds maar terugkwamen, om aan zowel de bebloede lichaamsdelen of aan de uitstekende botten maar bleven knagen...

Herdenkingsfoto van
Emile Brichard

Op 4 november 1918, werd Emile met onbepaald verlof naar huis gestuurd. Hij, werd vereremerkt met volgende militaire medailles:


Overwinningsmedaille van 1914-1918
Herinneringsmedaille van 1914-1918


Wat de periode tijdens de Tweede Wereldoorlog betrof, was Emile als gemobiliseerde erkend voor de periode van 20 april 1940 tot 9 mei 1940 en had hij ook het statuut van Nationale Erkentelijkheid voor de periode van 10 mei 1940 tot 26 juni 1940.

Na de eerste wereldoorlog, ging Emile in de steenkoolmijnen werken en startte enige tijd later na zijn rennersbestaan met een likeurstokerij en winkel.

Ooit reed hij in 1926 mee in de "Tour de France", waarbij de ronde destijds over 5.745 km bestond. Het was ook de langste Tour ooit. Emile, kreeg echter tijdens de eerste rit met bandenpech af te rekenen op amper tien kilometer van de finish.


Noodgedwongen reed hij de resterende af te weg af op zijn velgen, daar er geen reservebanden meer in voorraad waren. Pas in 2004, gaf hij dit prijs aan de journalisten en had-eerder uit schaamte-dit steeds angstvallig stil gehouden.

Emile, die tourgeschiedenis schreef en eerherstel kreeg als ronderenner, overleed nog datzelfde jaar op 8 juli 2004 te Gerpinnes. Volgens de geschreven pers was hij de laatste overblijvende oud-strijder uit de Eerste Wereldoorlog.

Bidprentje, Emile Brichard  

Eigenlijk viel de eer op Barbary Cyrillus Camillus (1899-2004), die een uitgeweken West-Vlaming was en het Amerikaans Staatsburgerschap verworven had. Hij, overleed twee en een halve maand nadien op 16 september 2004 te Michigan (U.S.A)

Emile, die de voorlaatste oorlogsveteraan was uit de Eerste Wereldoorlog, werd 104 jaar, 6 maanden, 2 weken en 1 dag oud.


Bronnen:
Bovenste foto: legerarchief Evere
Andere foto's en bidprentje, verzameling Leondyme
De Standaard van 9 augustus 2004
Krantenartikels met onbekende oorsprong

Noël De Mey

Ameel Georges 1890-1992, de 101-jarige oud-strijder en vuurkruiser W.O.I, van Brugge

Georges Ameel
1890-1992
Foto legerarchief Evere

Ameel Georges, werd op 21 januari 1896 te Brugge geboren. Toen de oorlog uitbrak, vluchtte Georges in eerste instantie naar Frankrijk, maar diende zich na een korte periode te melden in de gemeente waar hij naartoe was gevlucht. Daar Georges de Franse taal niet voldoende beheerste, ondertekende hij het voorgeschoven document en was vanaf dan soldaat met stamnummer 60621.


Krant van West-Vlaanderen
8 november 1991

Als soldaat-vrijwilliger maakte Georges sinds 19 november 1914 deel uit van het 8ste linieregiment, 3e batterij, 4e cie. Hij verbleef tot 24 mei 1915 in het militair kamp van d' Auvours en werd daarna naar het front gestuurd. 

Op 17 juli 1915 werd Georges te Ramskapelle aan zijn rechtervoorarm door een vijandelijke obus getroffen. Zijn arm werd er zo goed als werd afgerukt. Men vreesde toen voor zijn leven en dacht men aan amputatie. Gelukkig kwam het zover niet.

Georges herstelde gedurende zeven maanden in het veldhospitaal "Ocean" te De Panne, waar de dokters miraculeus werk hadden verricht. Desondanks de ingreep hield Georges er een hoge blijvende invaliditeit aan over.


Georges gevierd als honderdjarige.
Brugsch Handelsblad 26-01-1996

Koningin Elisabeth bracht om de twee weken een bezoek aan het veldhospitaal en voorzag de zieken met chocolade.

Met de boot "Pauline", die aan een Engelsman toebehoorde werd Georges naar het Franse minder validencentrum van Saint-Adresse in Le Havre overgebracht tot 21 januari 1919. Daarna was hij werkzaam als magazijnier tot op de dag van zijn ontslag uit het leger op 1 juni 1919.

Honderdjarige Georges Ameel

Georges, streed gedurende 19 maanden aan het front en 20 maanden achter de linies. Doordat hij te laat zijn vuurkaart had aangevraagd, werd hij niet in het bezit gesteld van de originele vuurkaart, maar was hij wel houder van een attest. Georges die ook twee frontstrepen had, werd met volgende militaire medailles onderscheiden:

Overwinningsmedaille 1914-1918
Herinneringsmedaille 1914-1918
Oorlogskruis met Palm
Kruis van Ridder in de Orde van Leopold II
Kruis van Ridder in de Kroonorde met zilveren Zwaarden



Georges Ameel overleden
 B.H. december 1997

Georges, was weduwnaar van Hectorine Mostrey (+1991) en oefende ondanks zijn opgelopen oorlogsinvaliditeit het beroep van goudsmid uit. Hij, had zes kinderen en bleef steeds te Brugge wonen, waar hij er op 9 december 1997 overleed. Georges, werd 101 jaar, 10 maanden, 2 weken en 4 dagen oud.

Hoewel Georges geen houder was van de originele vuurkaart, maar wel attesthouder, komt zijn naam niet voor in het Guldenboek der Vuurkaart.

Bidprentje Georges Ameel







Bronnen: Legerarchief Evere
Foto en bidprentje:Leondyme
Krant van West-Vlaanderen 8 november 1991
Brugsch Handelsblad van 19 en 26 janauri 1996 en decemebr 1997

Noël De Mey


Link: http://ellenvancauwelaert.blogspot.be/